Aby napisać konkretny znak, należy przytrzymać lewy klawisz ALT i wpisać odpowiedni cyfrę.

Gdy puścimy klawisz ALT, pojawi się odpowiedni znak.

Tabela kodów ASCII od 0 do 127

ASCII tabela kodów 0128 do 0255

ASCII to tabela kodów, które tworzą standard dla znaków alfabetu angielskiego oraz innych znaków używanych w informatyce. Jej nazwa pochodzi od angielskiego skrótu „American Standard Code for Information Interchange”, co w tłumaczeniu oznacza: amerykański standardowy kod do wymiany informacji. Tablica ASCII została powszechnie zaakceptowana w dziedzinie technologii komputerowej, sterowania i programowania. Standardowe kody opierają się na tabeli ASCII.

Składa się z wszystkich potrzebnych znaków, takich jak znaki interpunkcyjne, znaki specjalne oraz wszystkie drukowalne znaki. W pierwszej części tabeli zdefiniowana jest grupa kodów niedrukowalnych, czyli informacje kontrolne, na przykład dla sterowania drukarkami.

W podstawowej wersji tabela ASCII zawierała tylko 128 kodów, które wymagały zaledwie 7 bitów kodowych. Później tabela została rozszerzona do 255 kodów (8 bitów kodowych), to rozszerzenie zawierało dodatkowe znaki, znaki półgraficzne, znaki narodowe. Jednak to rozszerzenie okazało się niewystarczające, ponieważ istnieje o wiele więcej znaków narodowych. Z tego powodu utworzono narodowe tablice kodowe ISO. Jednak obowiązująca jest tylko podstawowa tabela ASCII, czyli znaki od 0 do 127.

Historia

American Standards Association for Information Interchange (ASCII) została opracowana w 1963 roku przez American Standards Association. Tabela powstała poprzez zmianę układu i rozszerzenie zestawu symboli i znaków, które były już używane w telegrafii przez firmę Bell. Początkowo tabela zawierała tylko duże litery i cyfry. Małe litery i niektóre znaki kontrolne zostały dodane do tabeli dopiero w 1967 roku. Tablica została wprowadzona jako US-ASCII z kodami od 0 do 127. W 1967 roku została ona uznana za standard, zawierając wszystkie potrzebne znaki do pisania w języku angielskim.

W 1981 roku IBM opracowała rozszerzenie tabeli ASCII oznaczone jako „Strona kodowa 437”, w tej wersji niektóre przestarzałe znaki kontrolne zostały zastąpione przez znaki graficzne. Do tabeli dodano kolejne 128 znaków, które zawierały nowe symbole, znaki, grafikę oraz litery łacińskie. Dodano również wszystkie znaki interpunkcyjne i znaki niezbędne do pisania tekstów w innych językach. W ten sposób dodano kolejne znaki ASCII w zakresie od 128 do 255.

IBM wprowadziła obsługę tej strony kodowej w sprzęcie modelu 5150, znanego również jako „IBM-PC”, który jest uważany za pierwszy osobisty komputer. System operacyjny tego modelu również używał rozszerzonego kodu ASCII. Obecnie niemal wszystkie systemy komputerowe używają kodu ASCII do reprezentacji znaków i tekstów.